hampir sebulan sudah tak mengupdate ini blog. macam-macam yang berlaku di sekeliling. Actually, sekarang pun tengah final. First, yang tidak sesekali dilupakan,tanggal 4 Oktober 2009 abah kembali ke rahmatullah.
saya,yang bernama Jaja ini,pada tarikh itu menjadi yatim.
Mama said,dia reda sangat dengan cara abah pergi. Abah pergi tenang,atas pangkuan mama. Unfortunately,i'm the only one daughter that he has, tak dapat berada dengan dia masa akhir hayat dia.
Mama cakap, Jaja mama tahu Jaja kuat. Tuhan uji kita sayang. dia bagi kita gembira masa hari raya hari tu. Tengah kita gembira dia tarik balik nikmat tu.
I always remember abah selalu panggil I nyawa abah. Dia suka cium I bila I tengah tengok tv,study even bila tengah makan pun.
Kadang-kadang naik rimas,I always elak and said, "abah,Jaja dah besar la,tak suka tau tak."
Nanti dia akan senyum je.
I remember pagi tu,pukul 6.30 pagi ayahteh called. Dia cakap dia ada kt bawah kolej. I was like mamai, tak fikir pun apa-apa yang pelik. Maybe dia ada kerja kt sini,nak pergi ajak makan lah tu. Serious! I was so naive.
Then bila I turun,ayahteh cakap,"Jaja,kita ada kes berat ni,abah sakit tenat."
Masa tu I fikir maybe darah abah naik. Abah got diabetes. then,I called Mama cepat-cepat.
"Mama,abah sakit apa? kenapa mama tak cakap? hari-hari mama call Jaja kan?"
then mama cakap." Ja,mama reda ja. Abah pergi tenang je."
then masa tu, I realised that abah memang dah tak ada.
sepanjang jalan,I sedekah kan al-Fatihah and macam-macam ayat. Dalam kepala I teringat abah hantar I balik hari ahad lepas. and it only a week!
After sampai kat Masjid, I nampak orang ramai sangat.
I cari mama tapi tak nampak. I started cried again. Yang I nampak,Mak Esah datang meluru peluk I. and then baru I nampak mama. I peluk mama and said,"Mama,Jaja sayang abah!"
mama tegah I daripada menangis teruk and I remind diri sendiri jangan seksa abah.
I nampak kat penjuru masjid orang ramai tengah kafan kan abah.
muka abah lain sangat.
putih bersih. I tak kenal. I harap sangat salah orang and abah datang tarik I peluk I masa tu. But it was the fact.
Tubuh yang terbujur kaku itu adalah abah. My abah yang always hantar I dengan kereta buruk kesayangan dia,dengan selipar biru dia yang I always called selipar bangla and orang yang selalu panggil I nyawa dia. Itu abah kau Jaja.
Abah dah tak ada. Siapa nak hantar Jaja balik Segamat? Siapa nak ambil Jaja balik raya nanti? Tangan siapa Jaja nak salam? Siapa nak panggil Jaja nyawa dia lagi? Siapa nak cium Jaja lagi?
I cium dahi abah, kaku. Sejuk. Jaja reda dan rela abah. Bahagia lah abah di sana sayang.
al-Fatihah.
I always be your nyawa abah!


